மழை தேவையில்லை..?

குளிரூட்டி இன்றி

ஊரெங்குமுள்ள

ஏழைகளின் வீடுகளில்

ஏசி காற்றை

வீசிச் செல்கிறது

இந்த பருவமழை..!

மின்சாரத் தேவையில்லை

அறைகளை மூடத் தேவையில்லை!

ஊரெங்கும் நிறுவப்பட்டிருக்கும்

உத்தமர் சிலைகளுக்கு

உள்ளூர கொண்டாட்டம்

கடும் மழையில் குளித்தும்

கரையாமல்

கம்பீரமாய் நிற்கிறோமென்று…

நீரிங்கு வீணில்லை..!

காக்கை எச்சங்கள் நிலைப்பதில்லை!

பூமிப்பெண்ணிற்கு

மனிதன் ஏற்படுத்திய

மாசுகளை

பெருமழை எனும் பெயரால்

வானமகன் வாரி வீசி

கழுவுகின்றான்…

சோப்பு இங்கு தேவையில்லை

துவட்டத் துண்டு தேவையில்லை!

தண்ணியின்றி தவிக்கும்

தாவரங்களுக்கு

தாங்காத மகிழ்ச்சி..!

நீர் குடிக்க

ஆழ வேர் பரப்பி

மண்ணோடு உறவாடுகின்றன..!

வான்மழை தன்னை

வாஞ்சையோடு தழுவுகின்றன!

செயற்கை உரம் தேவையில்லை

செயற்கை நீர் தேவையில்லை..!

ஆனால் -

ஏரி குளங்களை

ஆக்கிரமிக்கும் ஜந்துகளுக்கும்

பிளாஸ்டிக் குப்பைகளை

உருவாக்கும் மாக்களுக்கும்

பெருமழை தேவையில்லை

அடைமழை தேவையில்லை

அழிவினை செய்யும்

அரக்கர்களுக்கு எதுவுமே தேவையில்லை…

தேவையில்லை என்பதால்தான்

எல்லாவற்றையும்

அழித்தெடுத்துச் செல்கிறது

அடைமழையால் உருவான பெருவெள்ளம்!

புரட்டி எடுத்துச் செல்கிறது

பெரும் புயல் வெள்ளம்!

மூழ்க வைத்துக் கொள்கிறது

சிறு மழைத்துளிகளால்

உருவான மா வெள்ளம்…

இயற்கையை நேசி…

அதுவே நம்மை காப்பாற்றும்..!

முதன்முதலாய் கோபம்..!

எப்போது நான் உனை
பார்த்தாலும்
புன்னகை பூக்கும்
உன் முகத்தில்
முதன் முதலாய்
கோபத்தைப்
பார்த்த போதுதான்
எனக்கு கோபத்தின் மீதே
முதன் முதலாய்
கோபம் வந்தது...
அவளே என் உலகமென்று
நானிருக்கும்போது
உன் கோப ரேகைகளால்
என்னவள் முகத்தில்
உலகத்தை
வரைந்து விட்டாயே என்று...

ஆனால் நமக்குத்தான்..?

தன்னில் மறுபாதி

இருண்டுவிடுமே

என்று நினைத்து

பூமித்தாய் என்றும்

சுழல்வதை நிறுத்துவதில்லை

விரைவில் விடிந்துவிடும்

என்ற நம்பிக்கையில்..!

தன்னுள் இருக்கும்

நீரெல்லாம் ஆவியாகுமே

என்று நினைத்து

கடலன்னை என்றும்

தன் ஆவியைக் கரைப்பதை

நிறுத்துவதில்லை

மழையாய் தன்னிடம்

வந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில்!

தன் உடல், பொருள்

ஆவியெல்லாம்

குழவி எடுத்துக்கொள்ளுமே

என்று நினைத்து

நம் அன்னை நம்மை

வளர்த்தெடுப்பதை நிறுத்தவதில்லை

மானுடத்திற்கு நாம்

பயனுறுவோம் எனும் நம்பிக்கையால்…!

உலகிலுள்ள அனைத்து

அன்னைகளுக்கும்

என்றுமே நம் மீது

அசைக்க முடியா

நம்பிக்கைகளுண்டு…

ஆனால் நமக்குத்தான்..?

அடி நிலவே..!

கார் குழல்
வேய்ங் குழல்
கரும் பூங்குழல்

சேர்ந்ததுன் குழல்..!

வேல்விழி
கயல் விழி
மான் விழி
சேர்ந்ததுன் விழி..!

செவ்விதழ்
செங்காந்தள் இதழ்
செந்தாமரை இதழ்
சேர்ந்ததுன் இதழ்..!

மணி மொழி
மடல் மொழி
தேன் மொழி
சேர்ந்ததுன் மொழி..!

குறுநகை
மகிழ்நகை
நறுமுகை
சேர்ந்ததுன் நகை..!

மலர் அழகு
மாங்கனி அழகு
முயல் அழகு
சேர்ந்ததுன் மேலழகு..!

கொடி இடை
பிடி இடை
தளிர் இடை
சேர்ந்ததுன் இடை..!

புள்ளி மான் நடை
துள்ளும் மீன் நடை
சங்கத் தமிழ் நடை
சேர்ந்ததுன் நடை..!

பொன்னுடல்
பூவுடல்
தேனுடல்
சேர்ந்ததுன் உடல்..!

அடி நிலவே
உனைப் பார்த்ததும்
வீழ்ந்து விட்டேன்
நீ அழகின் மொத்த நிரல்..!

ஆண் நிலவே..! – பிறந்தநாள் வாழ்த்து கவிதை!

எங்கள் அன்பினில்
உதித்த உயிரே…
திங்கள் முகம்தனை
வடித்த உறவே…
சிங்கம் நிகர்த்த
என் மகவே…
தங்கம் இழைத்த
ஆண் நிலவே..!

உன் தாயின்

கருவறையில்…

முத்துப்போல்
துயில் கொண்டு…

பத்துத் திங்கள்

நீங்கக் கண்டு…

நிலவைப் போலின்று

கால் பதித்தாய்..!

இப்புவியில் நீ கால்பதித்து

இன்றோடு ஆயிற்று

ஆண்டுகளும் பத்து..!

முத்தமிழின் முதல் தமிழாம்

இயற்றமிழில் உள்ள

நூல்களுளொன்று பதிற்றுப் பத்து..!

தாய்த் தமிழின் மணிமுடியில்

அந்நூலும் ஒரு முத்து..!

என் தாய்த்தமிழின் வீரமும்

குன்றா வளமையும்

உனக்கு வாய்க்கட்டும்..!

உனது எண்ணம் போல்

அறிவியல் துறையில்

உன் மேதமை வாய்க்கட்டும்..!

இன்று போல் என்று வாழ்க

எங்கள் தலைமகனே..!

(இன்று எனது முதல் மகனான க.ஆதித்தனுக்கு 10-ஆவது பிறந்தநாள். அவருக்காக எழுதிய பிறந்தநாள் வாழ்த்து கவிதை இது...)

எங்கள் அப்துல் கலாம் ஐயாவே..!

இந்திய தென்கோடி
மண்ணில் பிறந்து
விண்ணை ஆண்ட
எங்கள் அப்துல் கலாம் ஐயாவே
எங்களின் 120 கோடி இதயங்களை
துடிக்க விட்டு
உங்களின் இதயத் துடிப்பை
நிறுத்தியது ஏன்?

‘வல்லூறு நாடுகளுக்கிடையே
இந்தியாவை வல்லரசாக்க
வாருங்கள் மாணவர்களே..!’
என்றழைத்த எங்கள் ஆசானே
மண்ணிலுள்ள உங்கள்
மாணவர்களை துடிக்க விட்டு
விண்ணில் நட்சத்திரமாய்
மறைந்து போனது ஏன்?

அணுகுண்டு சோதனையில்
அணுவைப் போல்
அடக்கமாய் செயல்பட்டு
வினையில் விண்ணைத்தொட்ட
அறிவியல் ஐயனே…
உலக அரங்கில் தலை நிமிர்ந்த தமிழனே
உங்களின் சிம்மக் குரல்
மரணச் சிறைக்குள் அகப்பட்டது ஏன்?

ஏவுகணையின் நாயகனே
ஏழைகளின் தூயவனே
எளிமையின் இருப்பிடமே
தமிழகம் ஈன்றெடுத்த தங்கமே
உன் பிரிவாலின்று
குமரி முதல் இமயம் வரை உள்ள
240 கோடி கண்களும் அழுகிறதே
கண்ணீரைத் துடைக்க வராதது ஏன்?

‘கனவு காணுங்கள்
இந்தியைவை வல்லரசாக்க’
‘கேள்வி கேளுங்கள்
எதையும் பரிட்சித்துப் பார்க்க’
என்று எங்களுக்கு போதித்த புத்தனே
ஏன் எங்களை விட்டுச் சென்றாய்
என்று கேள்வி கேட்டு
கேவிக் கேவி அழுகிறோம்
அண்ணலே மீண்டு(ம்) வா..!

வாழ்ந்தது போதுமென்று
‘அக்னி சிறகுகள்’
கொண்டு பறந்து விட்டாயா
‘இந்தியா 2020’ முழக்கத்தை
மறந்து விடுவோம் என்று
நினைந்து விட்டாயா?
என்றென்றும் உம்
வழி நடப்போம் நாங்கள்
என்றும் அப்துல் கலாமின்
மாணவர்கள் நாங்கள்..!

(கண்ணீரோடு அழைக்கிறோம்.. மீண்டு வாருங்கள் ஐயா… எங்களின் கண்ணீரைத் துடைக்க வாருங்கள் ஐயா…)

அப்துல் கலாம் ஐயாவிற்காக 2007-இல் நான் எழுதிய சிறுவர்களுக்கான பாடல் இங்கே... நாமும் கலாம் ஆகலாம்